FATMA KIYIPINAR
SANAT ATÖLYESİ
Her dönem başka bir soru, başka bir arayış ve başka bir keşif getirdi.
Henüz ne aradığımı bilmiyordum. Sadece çizmek istiyordum. Kusursuz değildi. Bazen yarım, bazen hatalıydı. Ama her çizgi, bir sonrakini mümkün kılıyordu.
Artık yalnızca çizmek değil, ne anlatmak istediğimi bulmak istiyordum. Renkleri, ışığı, yüzleri ve duyguları yeniden öğrenmeye başladım.
Teknik artık tek başına yeterli değildi. Resmin iyi görünmesinden çok, bir şey hissettirmesini istemeye başladım.
Bir gün, artık başkasının nasıl çizdiğini düşünmeden çizdiğimi fark ettim. Renkler ve formlar kendi cümlelerimi kurmaya başladı.
Önceden kaçındığım renkleri kullanmaya, daha büyük anlatılar kurmaya ve kendime daha çok güvenmeye başladım.
Bugün geriye dönüp baktığımda en büyük değişimin teknik değil, bakış açım olduğunu görüyorum. Hâlâ öğreniyorum. Hâlâ arıyorum. Ve hâlâ her yeni tuvalin başında ilk günkü heyecanı hissediyorum.
Çünkü bir sanatçının yolculuğu, çizdiği son tabloyla değil, bir sonraki tuvalin karşısına geçtiği anda yeniden başlar.